ابر آلودگی خلق تنگ من
میگن آدمی که به خواب باشه صداش کنی میتونه بخواب پاشه
"دست نوشته های یک انسان تنها"... به عنوان برترین وبلاگ ماه ؟؟؟... اگر بلاگ گمنام"ساتی" و شایسته می دونین اینجا بهم امتیاز بین ... بهم رای بدین تا اول شم...! کجا دیدم تورا؟.. سالها سکوت کردم برای این دم آخر ... برای اینکه لحظه هایت آبی باشند... چه می دانستی که بی تو من در شکنجه ی اسارت تنهایی پاهایم را آلودم. منی که بی حضورت نتوانستم لحظه ای قرار بگیرم... لحظه لحظه ..دم به دم... خویشتن را بیازردم... به کدامین گناه نابخشوده سزاوار اسارت توام... چه نیک گستردی دام خیانت را...و چه نیک پروراندی تجارت را...تجارت لحظه هایی که بی بغض من اگر نبود نیک تو اینگونه درونت غوغای نبودنم شکنجه ات نمیکرد.. در جستجوی تو با کدامین پای کوی به کوی تو زخمگین شدم... یک پا ...دو پا... چند پا برای رسیدنت کافیست؟... از کدامین رنج بگویم که هر دم نفسم ذلالت بردگی ام را به دوش داشت؟.. من که بودم؟... نشد باشم... آن چه شدم... همین است.. یک جفت پای خسته... و یک دل شکسته./ اشک اشک اشک.. من ..در حسرت روزهای گذشته تنها اشکی دارم برای پیشکشی... و تو با آن قلب سنگیت به نظاره نشستی ...چگونه دلی را بر بلندای دار چوبین خودخواهی خود حلقاویزکردی... بهای من چه بود؟..هرکس دید باور نکرد. به خیالش مترسکی بود که باد اورا به رقص میتکاند غروب شد... تو دور شدی.. من خنده کنان... رقص کنان ... می خندیدم... میرقصیدم.. شاد بودم.. از اینکه تو با دار عاشقت به جشن نشستی... کدامین احساس در تو پژمرد؟... کدامین گناه حس روئیدنت را به سخره گرفت... آه دل من... چرا سکوت..تا کی می خواهی به بهانه ی آن تبسم بشکنی؟... چه میدانند حال من را... تو که بی وفایی با خونت عجین گشته.. از چه گریختی؟.. از من؟... شاید خودت... نمی دانم.../
| قالب رايگان وبلاگ پيچك دات نت |
با بال هایش آواز خواهد خواند
پر و بالش را در هم مشکن
با آوازش خواهد پرید تا اوج کهکشان ها...........
کلیه حقوق نویسنده محفوظ است.
تمامی مطالب برای نویسنده وبلاگ می باشد. لطفآ با کپی شخصیت خود را زیر سوال نبریم.
پرستاران ،
خادمان بيمنت و فرشتگان سپيدپوش جامعه هستند كه لباس خدايي بر تن دارند، آنان حمايت و پشتيباني جامعه را ميجويند و خواهان ارج نهادن جامعه به جايگاه واقعي خويشند، همچنان كه می گویند:
"طرف حساب پرستار فقط خداست
من یک پرستارم. شاید یک تازه کار. که بعد از فراغت دوره ای تازه مشغول شده.
در ثانیه های خلوت گاه شبانه ام که رنجی در حال شکفتن بر دل بیماریست بیدار می مانم و برای تو از دوست داشتن می گویم.
