ابر آلودگی خلق تنگ من

35

kolbetanhaieman — Fri, 06 Nov 2009 18:23:18 GMT

من از تو هیجان می خواهم

و تو آرامش را تکریم می کنی.

منم و سقوط از بلندی و چرخش به دور یک فضای گریز از مرکز

و تو و بوسه های شیرینت در فلکی نامحسوس

مهیج که می شوم از نرمی لب های سرخت

روی احساسم دست نوازش می کشی.

راستی کدامیک فداکار تریم؟

من؟ که روی خواهش صورتی ام پا می گذارم؟

یا تو که مرا به جان عزیزت قسم می دهی؟؟؟؟؟

حسم همان آتش زیر خاکستر است

که با یک دمیدنت بر صورتم جان می گیرد

و همان بوسه ی مبهوت زده ی زمان

سینه ام را به شعله ی عشقی می سوزاند

و چنان نفس را به محبس گاه ریه ام روان می کند

که در اوج تاریکی قطار مرگ

لذت خندیدن با تو

شگون زندگی ام می شود.

حال من

حال همان بادبادک رها شده در اسمان بود

که هرچه دورتر از زمین می شد

دست های اسمان او را بیشتربه فراخ سینه اش می فشرد

و من از هم دوشی قامتم با تو

خوشبختی را توی دست های زنانه ام هل می دهم

و در گرفتن بازوی مردانه ات

بی قرار لحظه های بودنمان می شوم!!!

براستی قاصدک خوشبختیمان

کی قرار به رخت بستن دارد؟

کمی عاشقانه تر بمان!!!

پ.ن:

نداریم!!!!!!!!!!

پ.ن:

در تاریخ عمرت این روز یادگاری می شود برای مان مخاطب خاص!!!!!!

33

kolbetanhaieman — Tue, 03 Nov 2009 06:44:18 GMT

از پشت پرچین دلم

تا بی نهایت چشمان سیه فامت

پریده ام

تا احساس خاکستریم را

لابه لای انگشت های منجمدم پنهان کنم و

بگویم:

دیگر دوستت ندارم!

پ.ن:

به قول گندم عزیزم عزیزم:

انقدر نوشتم و خبری نشد که مستاصل شدم و میخوام که دیگه ننویسم و برم !!!!

33

kolbetanhaieman — Sun, 01 Nov 2009 10:48:18 GMT

می گویی بنویس!!!....

نوشتن بهانه ای برای از تو گفتن است.

انگاری عاشقم که بی گدار! احساسم را

به رودخانه با تو بودن به اب زده ام!!!

گاه که خیس می شوم

تنم از عطش بودن تو می لرزد تا بی نهایت

و گاه

که شتاب زدگی ات را به جان می خرم

تبی ناگزیر از بودنت

مستاصل پیشانی ام می شود

و دیر زمانیست

رودخانه احساسم غلیان با تو بودن دارد!!!

و ماهی های کوچک احساس خاکستری ام

به قلاب نشسته زنجیر عاطفه تو می شود.

ای افشرده ی احساس ناکجای نیلگون آسمان

بمان تا بی نهایت باران

که دست های این دخترک چموش

روبه سخاوت تو باز است!!!!!

راهزن خوشبختی ام نباش!!!!!!!!!!!!!!!

پ.ن:

مخاطب خاص احساست را بگو!!!

32

kolbetanhaieman — Sun, 25 Oct 2009 20:54:18 GMT

خنده ام می گیرد

همیشه وقتی پای حرف تو وسط می افتد

ته دلم ریسه می رود برای خودم

چه کسی بهتر از تو آهنگ نوازی میکند برای دلم

چه کسی بهتر از تو دلربایی کرد!!

همان روز اول یادت هست؟

گفتم پیشکش چشم های نورانیت:

همین نفسی که که گاه کوفتگی بالا آمدن دارد؟

و تو خندیدی!!

شاید احساس نارنجی ام قوتی داشت

و زمان که گذشت

اطلسی دلت جوانه داد

شوق طعم دهان من

مزه ی دهان من

اطلسی ات را به شکوفه نشاند

عاقبت روزی

طعم دهان تو

امیخته مزه ی دهان من می شود

با چشمانی بسته

صورتی به لبخند نشسته

باز هم ریسه می رود دلم برای خودم

این رویا تمامی ندارد....

پ.ن:

ناز دارم مخاطب خاص!!!

سانس اول:

kolbetanhaieman — Sat, 17 Oct 2009 11:57:18 GMT

سکانس اول:

مکان استیشن پرستاری بخش ارتوپدی مردان

-خانم پرستار:

-بفرمایید

-سرم خیلی گیج میره... سردرد دارم

-باشه برو سر تختت بیام برات سرم بزنم

سرم رینگر بر میدارم و وارد اتاقش می شوم. پسرک بی حیاتر از این حرفهاست.

-روی تخت دراز بکش.

-نمیشه نشسته برام بزنید؟ بذارید کم بره ها!!! حوصله غذا خوردن ندارم.

-اقا دراز نکشی رگت خراب میشه .

آنقدر تکان خورد و حرف 100تا یه غاز زد که رگش خراب شد.

- دیدی اقا بس که حرف میزنی بهت گفتم ساکت باش. رگت خراب شد.

- اگه حرف نزنم خوب با شما چطوری حرف بزنم؟ خون ماله مرده!!! منم مردم!!!اول زندگی چقدر باهام دعوا میکنی...مهربون تر باش خانومی.

- سکوت میکنم. شاید حیای دخترانه ام اجازه دهن به دهن شدن را نمی دهد .شا اینکه هنوز تا شب و ناراحتی وقت بسیاری مانده باید صبوری کنم.

یک ساعت بعد که برای سرکشی به اتاق ها میروم. گردنش را کج کرده نگاهم میکند و با گستاخی درخواست ازدواج می کند. و من تمام حرف هایم را در نگاهی پر معنی نثارش می کنم. هه ( اگر معنی حرفم را می فهمید که.... )

سکانس دوم:

زمان :چند ساعت

مکان: همان استیشن پرستاری ارتوپدی مردان

مردی با صحنه ای فجیح و وقیحانه در حالی که یکی از پاچه های شلوارش تا ران پاره شده در استیشن می ایستد و در خواست شلوار می کند.

می گویم نداریم اقا.

10 دقیقه بعد وسط تای پارگی را با دستهایش بالا می گیرد و در حالی که بدن عریانش مشخص می شود مرا غرق خجالت می کند و من سرم را پایین می اندازم .

-خانم دکتر محض رضای خدا شلوار بده.

- با لحنی جدی تر می گویم نداریم .

بیست دقیقه که گذشت با سیگاری بین انگشتانش و روی لبش درخواست شلوار می کند.

- عصبی تر به نظر میرسم چون اینبار که مشتاق تر از قبل تمایل به بالا گرفتن شلوار و نشان دادن بدنش دارد داد میزنم اقا شلوار بیرونت رو بپوش این قدر هم نیا اینجا.مگه مشکل روانی داری؟ نمی فهمی؟

- خانم دکتر چرا داد می زنی؟ من ایدز دارم!!!

- ( ترسی تمام وجودم را مستاصل می کند. پرونده 24 را که باز میکند درشت نوشته : HIV +)

سکانس سوم:

اتاق پنجم تخت هفدهم

زمان 6pm

(سرش از خماری روی سینه اش افتاده. فکر نمی کنم هنوز به مراحل آخر اعتیاد رسیده باشد. چرا که هنوز ظاهر بدنیش را حفظ کرده. حداقل 120 کیلو وزنش است و با احتساب خمیدگی پاهای شکسته . لااقل 188 قد دارد9)

مرفین 10mg را رقیق کرده کنار دارو ها برای همه بیماران دارم.

بیدارش که میکنم دارو بدهم انگار معجزه دیده باشد جانی می گیرد و ناله کنان می گوید مسکن می خواهم. دو سی سی از مرفین را می زنم التماس می کند تمام سرنگ را بزنم. و من می گویم نه!!! و مشغول تخت کناری اش می شوم.

- خانم پرستار ، من کفاشم برات کفش میارم . شماره پات فکر کنم 39 باشه. بهم همش رو بزن. ب اینجا که می رسد از خماری باز هم سرش روی سینه اش افتاده.

متاثرم. شاید هم متاسفم. از اینکه در ایران برای شغل پرستاری حامی وجود ندارد. از این که من به عنوان یک دختر باید بخش 40 تخته را که لااقل 35 مورد معتاد هستند و ایدز و هپاتیت هم مسمآ دارا هستند بگردانم بیزارم. اگر چه من در ماه شاید تنها یک روزم را در این بخش باید بمانم ولی همین 9 ساعت ناقابل مرا خسته تر از یک کارگر زحمت کش ساختمانی می کند.

متاثر می شوم از اینکه مردانگی و غیرت به دامن خاک سپرده شده است.

از اینکه مسئولین بالاتر از من پول بند "پ" شان را می خورند. از اینکه کسی به فکر من 24 ساله نیست که اگر در این دوران مشغولیتم در این حرفه صدمه ای جسمی ببینم ایا ارزشی پس از ان خواهم داشت یا نه!!!

خسته ام. از اینکه بعد از 21 ساعت شیفت کاری سنگین باز هم بخواهند کاری را گوش زد کنند.

کاش اگر دست بر قضا روزگار مرا به اوجی رساند یادم نرود انسانیت را و زیر دستانم را به نسیان ندهم!!!!

31

kolbetanhaieman — Mon, 12 Oct 2009 12:29:18 GMT

راه گم کرده ام نمی بینی؟

شاید در جاده زندگی راهنمایی نبود

و شاید من به کور سویی امید دل بسته بودم.

و انتظاری خشک مرا در هم میشکست

در خلوت شبانگاهی ام

دور از هر هیایویی

زیر سقف نیلگون هستی برایت ناله سر دادم

و اشک های ماتم زده ام را نثار قدم های یخ زده ات کردم

زنجیر های بی حوصلگی مشهود حزن و تنهایی ام شد

و فضای خیس شب ریه هایم را به کدورت رنجاند

عطری از تو را جستجو می کردم

نشانی از تو می خواهم

تو را کجا بیابم عزیزکم؟!!!

من تمامی لحمه هایم را با بغضی سرشار از نبودنت گذراندم

سنگ غرورم تکه تکه شد

عاقبت خورشید آرزوها هم غروب کرد و من

آرزوهایم را به بادبادک دلتنگی هایم گره زده در آسمان رها کردم

بادبادک دور شد و من محزون تر از همیشه گم شدم

من بی تو

سلامی بی جوابم

شبی حسرت زده ام

اگر نباشی

تنهایی مرا به صندلی ناامیدی بسته و شکنجه می دهد

سنگ صبور من!!

دوری تو...

فکر دوری از تو..

کابوسی برای ریه های گرفته ام شده

نکند عاقبت حقیقت نبودنت

پرده ای برای چشمان سیاهم گردد

که اگر همین شود

بدان که فردایی نیست!!!

30

kolbetanhaieman — Fri, 09 Oct 2009 02:43:18 GMT

باران می آید

فضای خیس چشمانت تر می شود

گویی رنجشی مکدرت کرده

برای خاطر تو دوماهیست که با کلمات بازی میکنم.

قلم می گیرم و از عشق و هوای نفس زده ام می گویم

آه...

لذت بخش من!!

بیاد بیاور خاطرتمان را.

مادر اوج یک ناباوری بحران زده بهم رسیدیم

من از یک غم نسیان زده

تو از یک تنهایی راکد نشسته!!

ادعا کردم برایت عشق آورده ام

پای حرفم را با جانم امضا کردم

من امروز

با این قلب تپنده ی بیمار

برایت از عشق می گویم

شانه هایت را به من بده

ترنم یک صدا باش

یک اتصال رنگین کمانی

وقتی کنارمی

ثانیه به ثانیه

دم به دم

هرکجا که باشم

چشم بر هم می گذارم و بوی مردانه ات را

از خلا های تیز ریه ام پر میکنم

و تو از چابکی چشم های خسته ام

متحیر می شوی

عزیزکم

اگر بدانی طعم دهان تو برای من

سراب چشم هایم را به برکه آبی می رساند

و حضور مردانه ات

دلهره زندگی ام می شود!!

ای پادشاه زندگی من

روح دلتنگم

تورا به تصویر می کشاند

نکند از کاروان مهربانی هایت جا بمانم!!!!!!

پ.ن:

مخاطب خاص منی!!! دیر شده بود!!!

29

kolbetanhaieman — Sun, 04 Oct 2009 11:59:18 GMT

آمده ام اعتراف کنم

حصارکی کوچک ساخته ام برای خودم با تو

اشک میریزم و اعتراف میکنم

خدایا...!!!!

عاقبت بوی کافور و مرگ گوشاگوش جسمم را پر می کند

عاقبت مشکی پوش دلم می شوم

عاقبت مشتی خاک می شود همدم تنهایی هایم

و من شب زفافم را با موران همبستر می شوم

می ترسم عزیزکم

آمده ام اعتراف کنم برای تو

به خداوندی خدا

به لحظه ی جدایمان قسم

من از مرگ همان قدر هراسانم

که تنهایی آزارم می داد

آن قدر که شریک لحظه هایم شدی

و گناه و هوس را شریک پاکی روحم کردم با تو

تا شاید لحظه های خاطرات خوش آبستن جسم خاکی ام شود

اعتراف میکنم که من

در تنهاترین شرایط برای تو عاشقانه نفس کشیده ام

اعتراف میکنم که من برای دیدن دست های لطیف و ستیرت

بی قرار هم آغوشی ام

اعتراف میکنم عاشقم

عاشق شراکت با تو

دوستت دارم

دوستم بمان

دوستم بدار

مگذار که از تو بر بالای دور دست ثانیه هایم

کابوسی شوم سایه اندازد

بگذار برای دیدنت بی قراری کنم و

در انتظار این شراکت شیرین جان بخشی

زیبای لحظه های منی !!!

پ.ن:

انگار برای مخاطب خاص .... بماند(آه)

28

kolbetanhaieman — Sat, 03 Oct 2009 07:13:18 GMT

صدای تیز ماشین

دست های گره خورده من به تو

برخورد حادثه ای شوم با من

من در پیچا پیچ خیابان

تو در پیچا پیچ من

آن سوی درد های مزین شده بر بازوی شکسته ام میپیچم

دست هایمان که باز می شود

اشک می لغزد از گوشه ی چشمان سیه فامت

و من در مژه های خیس تو گم می شوم

افتاده ام عزیزکم

بی تابی هایت دلم را تا جیگر می سوزاند

نای ایستادن ندارم

شاید قرار است

طاق زندگی مان همین سقف آبی اسمان بماند

هیاهوی خیابان

آدم های ترک خورده

پارچه ی سفید مرگ

سکه های بی رونق!!!

عاقبت لرزش صورتت را بر سینه ام حس کردم

و صدایی که شاید محبس گشته نفس شد

بی نبض و نایی

نای رهایی نداشت

من مرده بودم!!!!

پ.ن:

مخاطب خاص دوستت دارم!!!!!

27

kolbetanhaieman — Tue, 29 Sep 2009 08:23:18 GMT

یک نگاه

تو نگاه تر منی

چشم بر هم می گذارم تا تورا ببینم

یک نفس

نفس من شدی باور کنی یا نه

هوای سینه را که می بلعم

شش هایم معطر از طعم بودنت می شود

یک هجا

گوش هایم دلنوازی صدایت را در آغوش کشیده اند

آغوش تو در من یا آغوش من در تو

بوی تنت را می خواهم

بوی خنده هایت

یا طعم لب های مسکوت زده ات را

عاقبت هوس را از روی سرخی گونه هایت می دزدم

باور کنی یا نه

من دزدک عاشقی هستم که با تو جان گرفته

بوی نفست را می خواهم

بیا و در بازدم گاهم را مزین از ناخالصی باقی مانده ی نفست کن

دل خوشکنک من عطر ابریشم زده ی موهای تو میشود در رویا

دست هایم را بگیر و سختی پوست اسیب زده ام را حس کن

شاید کمی با چاشنی بی حسی

انگشتانت را گریزان نکن

برایشان ان سوی قلاب دستهایم فولادی از محبت ساخته ام

ببین!!!

من بی تو

یک خیابان برهنه

عابرهای بی حواس

تو بی من!!!

دست های جامانده

خاطرات حسرت زده

من با تو!!!

سراسر از حس زیبای جاودانگی ام

مرثیه خوان زندگی ام باش

بگذار طعم شراب گون لبهای نیلوفریت را

باد در گیسوی من رها کند

من رها شده در بادم

داستان شکفتن من باش!!!!

پ.ن:

مخاطب خاص حی و حاضر است!!!!